Dzieciom Świata

Fragment listu od siostry Marty Litawy: Trudno mówić o jakiejkolwiek sytuacji rodzinnej, gdy dzieci w wieku szkolnym, często w liczbie 4-8, żyją same i jeszcze kilka razy w tygodniu muszą zanieść żywność ojcu lub matce w więzieniu lub w szpitalu.

Niedawno, na naszym placu w czasie zabaw, pojawił się po zajęciach mały Santo. Jest nowy. Przybył niedawno z południa Sudanu. Jego oczy są pełne strachu. Wielki brzuszek, znak okropnego głodu i biedy, wystaje spod podartej koszuli.

Fragment listu Marty Litawy i Marzeny Prusarczyk: Ośrodek dożywiania jest ciągle przepełniony, przyjmujemy tam dzieci od 0 do 5 lat, najbardziej zagłodzone, ze wszystkimi objawami zagłodzenia.

W Sudanie pracuje trzech polskich misjonarzy: dwie siostry i jeden ksiądz, salezjanie. Zadaniem tych zgromadzeń jest praca wśród najbiedniejszych dzieci i młodzieży. Moim głównym zadaniem jest odpowiedź na najbardziej palące potrzeby ludzi - mówi s. Elżbieta.

Z opóźnieniem dotarł do nas bożonarodzeniowy list z Sudanu. Warto go jednak przeczytać i teraz, gdyż przybliża nam trudne warunki życia w tym kraju.

Ojciec kilka razy przynosił go do ośrodka zdrowia, trzymając ostrożnie, bo wszędzie miał rany na ciele. Dziecko miało chorobę głodową - kwashiorkor. Przychodzili, brali leki i odchodzili. Mieszkali dość daleko - 8 km od nas.

Rutshuru 01.1999

W ośrodku zdrowia każdego dnia przybywa chorych. Teraz przychodzą już całe zagłodzone rodziny, prosząc o pomoc medyczną i wyżywienie. Ostatnio ochrzciliśmy 13-letniego chłopca, który był świadkiem zamordowania swoich rodziców.