Dzieciom Świata

Podczas, gdy w naszej części świata dzieci są zadbane, dobrze nakarmione, bawiące się grami komputerowymi, ich rówieśnicy w Afryce idą do szkoły bez jedzenia, wielu z nich szkoły w ogóle nie zna. Dzieci w Afryce pracują po 15 godzin dziennie. Mieszkają w prymitywnych domach z gliny, blachy i tektury, w szałasach lub co gorsza na ulicach, w obrzydliwych slumsach i obozach dla uchodźców. W wielu krajach Afryki dzieci są niedożywione, chore i zaniedbane. Wiele umiera przedwcześnie. Dzieci muszą walczyć o przetrwanie.

Jednym z podstawowych problemów Afryki jest głód. Klęska ta dotyka przede wszystkim dzieci. Tylko w krajach na południe od Sahary 26 milionów dzieci jest niedożywionych. W wielu miejscach Afryki brakuje też wody albo dostęp do niej jest bardzo utrudniony. Woda jest podstawowym warunkiem życia. Jej brak jest przyczyną 80% chorób. Dostarczenie wody do domu to obowiązek kobiet i dzieci. Są kraje, gdzie trzeba przemierzać wiele kilometrów, by zdobyć dzban wody.

Bolączką Afryki jest służba zdrowia. Co roku na świecie umiera ponad 12 milionów dzieci w wieku poniżej 5 lat – z tego 9 milionów na zapalenie płuc, biegunkę lub odrę. Chorobom tym można łatwo zapobiec. Szczepionki pozwalające na uodpornienie dziecka kosztują zaledwie około 3 zł. Dawka witaminy A, niezbędnej dla rozwoju i wzrostu organizmu dziecka kosztuje 80 gr, a dawka soli potrzebna do wyleczenia biegunki tylko 40 gr. Szczególnie poważna jest sytuacja ze względu na wirus HIV.

W biednych krajach Afryki brak jest leków lub są one bardzo drogie. W niektórych krajach takich, jak: Angola, Czad, Liberia, Mali, Niger, Nigeria, Republika Środkowej Afryki, Somalia, Sudan czy Zair dostęp do nich ma zaledwie połowa ludności. Wiele dzieci nie jest objętych opieką lekarską. Nic dziwnego, gdy jeden lekarz przypada na kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców – np. w Kenii na 20.000, w Ghanie na 25 000, a w Burkina Faso aż na 250.000. W ostatnich latach, na skutek wojen i chorób – zwłaszcza epidemii wirusa HIV, znacznie przybyło sierot. W Rwandzie 58% dzieci straciło ojca lub matkę a 39% – oboje rodziców. Musi zatem powstawać coraz więcej schronisk i sierocińców. W tej chwili Kościół prowadzi 455 takich ośrodków.

Olbrzymim problemem w Afryce jest szkolnictwo, a właściwie jego brak. w krajach na południe od Sahary tylko 74% dzieci rozpoczyna szkołę podstawową, którą kończy zaledwie połowa. Aż 26% dzieci nie rozpoczyna edukacji w ogóle. Mapa analfabetyzmu pokrywa się tutaj z mapą biedy. W wielu krajach dzieci muszą po prostu ciężko pracować i nie mają czasu ani warunków na naukę. W całej Afryce pracuje ok. 40% dzieci w wieku od 5 – 14 lat. W niektórych krajach, takich jak Uganda, Burundi, Burkina Faso i Mali, ten odsetek jest jeszcze wyższy.

120 tys. dzieci afrykańskich to tzw. dzieci wojny. Są one bardzo biedne, toteż w rekrutacji widzą szansę na przeżycie, zarobienie pieniędzy i awans społeczny. Najczęściej jednak dzieci są zmuszane do walki. Większość z nich jest pod wpływem alkoholu lub narkotyków. Co dziesiąty młodociany żołnierz to dziewczynka. Często są one wykorzystywane seksualnie. W wyniku konfliktów zbrojnych od 1980 r zginęło w Afryce, jak się szacuje, ponad 2 milionów dzieci, a 4-5 milionów zostało kalekami. W samym tylko 1995 roku straciło życie ponad 500 tysięcy dzieci – to tak, jakby duże miasto wymazano z mapy. Prawo międzynarodowe ustala wiek minimalny poboru do wojska na 15 lat, ale w wielu toczących się w Afryce konfliktach broń noszą dzieci poniżej 10 a nawet 7 lat.

Wartości chrześcijańskie poparte świadectwem misjonarzy wzbogacają tradycje. Pozwalają jednocześnie na dostosowanie do współczesności i przetrwanie w szybko zmieniającym się świecie.

Wiele z napotkanych dzieci ma smutne twarze. Rzecz niespotykana na tym kontynencie pełnym rytmu, tańca i śpiewu. Ten smutek wynika z dramatycznej sytuacji, w jakiej się znalazły: głód, choroby, wycieńczenie, nadmierna praca, sieroctwo, brak opieki i wykształcenia. Ale w głębi ich spojrzenia widać iskierki nadziei. Przecież gdzieś żyją ludzie, którym wiedzie się bez porównania lepiej, ludzie wrażliwi i coraz bliżsi – dzięki prasie, telewizji, Internetowi. Ludzie podobni do misjonarzy, którzy do nich przyjechali z dobrym słowem i pomocną ręką. Afrykańskie dzieci czekają na solidarną pomoc, od której tak bardzo zależy ich własne, trudne życie.